De Huizer-maatjes en het virus

We weten allemaal dat er té veel te lezen is over Corona. Voor de afwisseling zouden wij graag over leuke dingen schrijven. Maar ook voor de Huizer-maatjes is thuis zijn de dagelijkse realiteit en het is duidelijk dat ieder gezin er iets van probeert te maken. En hoe flexibel is de mens; het is onze dagelijkse realiteit en we doen het gewoon.

 

Er was een overgangsperiode waarin allerlei evenementen buiten de deur al werden afgezegd, een enkel dagje dagbesteding nog door ging, maar ook veel mede-cliënten al thuis werden gehouden in hun woongroep. Onze vergaderingen werden inmiddels via Skype gehouden en de grote ouderbijeenkomst is afgezegd. Een enkel broertje of zusje probeerde nog met vrienden af te spreken en er werd op whatsapp nog overlegd om op te passen op elkaars kinderen. Dat is nu allemaal voorbij. We zijn thuis. Vanwege het verzoek om alleen naar de winkels te gaan, maar ook omdat een aantal Huizer-maatjes toch kwetsbaar is, gaan ze inmiddels ook niet meer mee boodschappen doen.

 

Af en toe wordt er geappt. De Huizer-maatjes beeldbellen hier en daar met elkaar, er is tussen een aantal onderling contact via de online-bijeenkomsten van de dagbesteding. Er worden filmpjes gedeeld van Huizer-maatjes die thuis voor de buis sporten en wat ouders en kinderen hebben kaarten gemaakt voor eenzame ouderen.

 

We zouden nu graag op onze social media wat plaatsen over cheque-uitreikingen met mooie bijdragen voor de woongroep. Gelukkig kan dat allemaal later en hebben we straks weer positieve berichten en leuke foto’s om te delen.

 

Op social media en op diverse platforms die wij ouders volgen, komen de soms heftige berichten en beklemmende en emotionele gedichten over kinderen met een verstandelijke beperking die nu helemaal in hun woongroep verblijven en geen bezoek meer krijgen van familie.
Wij hebben keihard gewerkt om ons doel te bereiken en het kon ons niet snel genoeg gaan om onze kinderen te laten wonen. Voor een aantal van onze gezinnen is het echt hoogtijd dat het leven zijn gezonde flow gaat krijgen, waarbij de inmiddels volwassen kinderen het huis uit gaan. Nu, in deze periode van crisis, is het een zegen dat onze kinderen nog thuis wonen.

 

Wij hebben de keuze niet hoeven maken of we onze kinderen in huis zouden nemen met het risico op missen van de vertrouwde omgeving, hun spullen, de medebewoners en vaste begeleiders, thuis bij ouders hun draai niet kunnen vinden, zich gaan afzetten en het leven met elkaar heel moeilijk maken of de keuze om ze in hun woongroep te laten en weten dat we elkaar weken, misschien wel maanden niet kunnen bezoeken, vasthouden, een knuffel geven. Het zet je wel aan het denken. We hebben de tijd mee.

 

De bouwgrond is inmiddels ontdaan van struiken en wat bomen, binnenkort wordt er gegraven, het nodige voorbereid en de bouw van ons pand is nabije toekomst. We hopen dat eventueel personeelstekort en problemen met de toelevering van materialen de bouw niet zullen vertragen. Maar de zon schijnt, de natuur staat op het punt te gaan groeien en bloeien. We mógen vooruit kijken en met elkaar vertrouwen op een mooie toekomst. Gesterkt door de saamhorigheid en door al het moois dat ons nu óók overkomt.

 

TEKST Anneloes van Slooten