Juni. Waanzinnige weken

Werkweken, worstel-weken….
1 juni, tijdens een zonovergoten middag en onder het toeziend oog van ouders en genodigden luisteren de Huizer-maatjes naar mooie toespraken om daarna de sleutel in ontvangst te nemen van hun eigen appartement! Ook wel een dubbel gevoel vraagt een vriendin later? Nee, alleen maar blijdschap; weer een hoogtepunt waar wij als ouders naartoe hebben gewerkt.

 

Deze dingen gaan volgens planning, volgens ons boekje. Na de sleutel gaan we drie maanden inrichten. Het klonk altijd eenvoudig, maar de praktijk voelt anders.

 

De afgelopen weken was het wel een heerlijk gevoel om eindelijk de sleutel te hebben en zomaar naar binnen te kunnen. Maar wat brengt dát veel met zich mee. Ik dacht de enige te zijn die van voren niet weet van achteren te leven maar er zijn signalen dat anderen daar ook last van hebben. Voorstrijken, behangen, schilderen. Zelf doen of een behanger zoeken die wél beschikbaar is. Keuzes, keuzes. Gezamenlijk douchewanden inkopen, ondertussen plannen maken, aanwezig zijn om de deur te openen, pakketjes op te vangen, een extra keukenkastje zien aan te schaffen wat voor gelijke keukens en gelijke maten voor elke ouder anders uit bleek te pakken. Kleuren kiezen, wikken, wegen, beslissen, bestellingen plaatsen en vooral; plannen & coördineren.

 

En daar tussendoor geweven de instanties, de nutsbedrijven, de gemeente, de rechtbank, zorgkantoor en SVB en dat zijn er maar een paar. Inschrijven bij de gemeente, huursubsidie aanvragen, de verzekeringen regelen. Rechtbank? Ja want wij kunnen niet allemaal zomaar het geld van ons kind uitgeven en zeker niet in deze hoeveelheden. Ziggo of KPN, meebeslissen met dank aan het GAD waar de ondergrondse container komt (dat laatste was geen halszaak, maar een blog vraagt nu eenmaal om een beetje sjeu). En bij veel instanties werkt het nu eenmaal niet altijd zo efficiënt als je zou wensen en dit is heel netjes gezegd. We zijn dan ook dankbaar voor het telefoonabonnement met onbeperkt bellen want wat zijn er al wat uurtjes aan de telefoon doorgebracht in de maand juni. En voor onze zorgverlener gaan wij nog eens elf formulieren invullen, maar dit wordt gelukkig allemaal goed gecoördineerd.

 

Ondertussen gaat het vergaderen ook gewoon door voor het bestuur, voor de commissies en voor alle ouders gezamenlijk. Er is nog een boek in de maak, er is een feestelijk moment waarop de sponsors het pand komen bezoeken en een dag waarop gezamenlijk geschilderd gaat worden in de openbare ruimten en die moeten ook nog worden ingericht. Zo heeft iedereen extra bezigheden naast het eigen appartement en naast het gewone leven dat ook gewoon doorgaat.

 

En dit allemaal omdat ons kind zelfstandig gaat wonen. Voor die emotie is nu nog geen tijd. Voor het gemak denk ik daar ook maar niet bij na en gelukkig heb ik veel, heel veel afleiding. Laat juli en augustus nog maar heel druk zijn en voor nog meer afleiding zorgen. Daarna gaat mijn kind het huis uit. Alles gaat volgens planning, dus de emotie staat pas voor 1 september. Dan gaat mijn kind zelfstandig wonen.
Maar wél bij Woongroep Huizer-maatjes. Dat is dan weer een geruststelling.

 

TEKST Anneloes van Slooten